तराइका ठाउँ ठाउमा बन्द आव्हानकर्ता र प्रहरीबीच लडाइं छ । घरमा ग्यास छैन । पम्पमा तेल छैन । बाटोमा मोटर छैन । पसलमा खाद्यन्न छैन, सकिदै छ रे । धारामा पानी छैन । देशमा शान्ति छैन । संविधानसभाको टुङ्गो छैन । र त्योभन्दा ठुलो कुरा अहिलेको लोकतान्त्रिक सरकारको ‘दिमाग छैन‘ । यसबारे केही लेख्नुहोस् न मित्र ।  

हुर्कदो उमेरमा गरिने प्रेम र अध्ययनको पृष्ठभूमिमा छात्र–छात्राले कस्तो मनोबैज्ञानिक परिस्थितिसँग पौठाजोरी खेलिरहेका हुन्छन् होला ? यो विषयमा खुलेर कुराकानी गर्न एक उपयुत्त पात्रको जरुरी थियो हामीलाई। निधि खोजी गर्न सुरु गरेको एक सातामा मिनाल शर्मालाई भेट्यौं । काठमाडौंको एउटा महंगो प्लस टु स्कूलमा अध्ययनरत छात्रा हुन् मिनाल। अन्तत: विश्वासमा लिन गरिएको दुई पटकको प्रयासपछि उनी हामीसंग कुराकानी गर्न राजी भइन्। भनिन्– ‘तस्वीर नछाप्ने र परिवारको व्याकराउन्ड ओपन नहुने सर्तमा म तपाईलाई आफ्ना कुरा भन्न सक्छु ।’ हामीले उनका सर्त स्वीकार्यौं र भेटवार्ता तय भयो ।
बाँकी अंश..

खोई के हो, के हो । ब्लग लेख्नु परयो, केहि त लेख्नु परयो भनेर मलाई हिजो मात्रै साथिहरुले तताउनु तताए । म पनि होला नि त, भनेर जोस्सिएको । साथिहरु त फेरि आफैं सेलाएछन् । त्यसैले पहिलो ब्लग लेख्ने पनि म नै पो भएछु । लौ साथि हो ताते पछि फलाम जस्तै पो तात्नु पर्छ त । अलुमुनिएम को ताप्के जस्तो छिटै तात्नु अनि त्यो भन्दा चाँडो सेलाउने गर्न त भएन नि । मेरा यी २,४ हरफले उर्जा संकटको यो देशमा थोरै भए पनि तपाईंहरुको मनमा भने उर्जा ल्याउनेछ भन्ने आशा राखेको छु है ।